Kto poślubił Bridget Haraldsdotter'ego?

Bridget Haraldsdotter, also Brigida (Swedish: Birgitta Haraldsdotter) (c. 1131 – c. 1208) was Queen of Sweden as the spouse of King Magnus Henriksen.

Brigida Haraldsdotter was the illegitimate daughter of King Harald IV of Norway. Her mother is unknown, but she was possibly Tora Guttormsdotter, long-term lover of her father and the mother of King Sigurd II of Norway. Her Irish first name was the same as that of her father's Irish mother, Brigida O'Brien (d. 1138). According to legend, she was first married to King Inge the Younger, but this is not considered possible; likely, her first marriage was to the Swedish jarl Karl Sunesson. She was married to Magnus Henriksen, son of her stepmother Ingrid Ragnvaldsdotter and Ingrid's first husband, Henrik Skadelår. Her spouse claimed the Swedish throne through his mother in 1160–61. After his death in 1161, she remarried the Swedish jarl Birger Brosa of the Bjälbo family. The daughter she had during her marriage to Brosa, Ingegerd Birgersdotter, was to become Queen of Sweden in 1200 as the wife of Sverker the Younger.

In 1174, the Norwegian throne claimant Øystein Møyla, who claimed to be her nephew, asked for the support of her and her husband, which they also granted. In 1176, the Norwegian throne claimant Sverre of Norway did the very same thing. He was turned away at first, but in 1177, they advised the Birkebeiner to acknowledge Sverre as their King and gave him the support of them and of the Swedish King. Bridget's son Filippus would also join Sverre's service. Brosa died in 1202. In 1205, a conflict broke out between her daughter Queen Ingegerd and the Bjälbo family.

The dates of her birth and death are not known, though her daughter's birth year is set at c. 1180. The dates c. 1131–1208 have been suggested. After the death of her second spouse in 1202, she retired to the Riseberga Nunnery in Närke, where she died and was buried.

Karl Sunesson (floruit 1137) est dans la décennie 1130, Jarl de Götaland en Suède.

Birger Brosa († 9. Januar 1202 auf Visingsö) war schwedischer Jarl (Herzog) von 1174 bis 1202 und trug als Wappen eine französische Lilie.

Brosa bedeutet der Lächelnde, dieser Beiname ist allerdings nur in den westnordischen Quellen des 13. und 14. Jahrhunderts bekannt. In den 1180er-Jahren wurde er als dux sveorum bezeichnet.

Er war zu seiner Zeit der mächtigste Mann in Östergötland und besaß neben dem Ahnensitz in Bjälbo mehrere Höfe in Östergötland, Närke und Värmland. Man geht davon aus, dass er ebenfalls Höfe in Södermanland (Sörmland) hatte, da er das Patronatsrecht über die Sankt Eskils-Kirche in Sörmland innehatte. Birger Brosa war ein großer Gönner des Klosters Riseberga.

Nach Hermann von Wartberges Chronicon Livoniae wollte Birger Brosa um 1195 einen Kreuzzug nach Livland unternehmen, sein Schiff wurde aber nach Estland abgetrieben. Nachdem er drei Tage lang das Land geplündert hatte, erklärten sich die Esten bereit, Tribut zu leisten und zum Christentum überzutreten. Nach Annahme des Tributs kehrte Birger nach Schweden zurück.

Er scheint eine Persönlichkeit mit Zugang zu bedeutenden Machtressourcen gewesen sein, die es schaffte, eine lange Friedensperiode in Schweden zu halten. Nach seinem Tod 1202 brachen unmittelbar Machtfehden aus.

Birger Brosa war der Sohn von Bengt Snivil und heiratete vor 1170 Birgitta Haraldsdotter Gille. Sie war eine Tochter des norwegischen Königs Harald Gille und in erster Ehe mit dem 1161 ermordeten schwedischen König Magnus Henriksson verheiratet gewesen. Sie überlebte ihn und trat nach seinem Tod in das Kloster Riseberga ein.

Inge II Młodszy (zm. 1130) – król Szwecji od 1118.

Był synem Halstena, króla Szwecji, i młodszym bratem króla Filipa. Po śmierci tego ostatniego objął rządy.

Poślubił Ulfhildę, córkę Håkona Finnsona.

Magnus II Henriksson (ur. przed 1148, zm. 1161 w Örebro) – pochodzący z Danii król Szwecji w latach 1160–1161.

Był synem Henrika Skadelåra (jego ojciec był synem duńskiego króla Swena II z nieprawego łoża) i Ingrid Ragnvaldsdotter, wnuczki króla Szwecji Inge I Starszego. Jego żoną była przyrodnia siostra Brygida, córka norweskiego króla Haralda IV Gille z nieprawego łoża. Nic nie wiadomo o tym, by mieli dzieci

Magnus próbował przejąć władzę wobec wyniszczających walk między dynastiami Erykidów i Swerkerydów o szwedzki tron, uznając się za ostatniego potomka z dynastii Stenkila (panującej w latach 1060-1130). Był wspomniany w dokumencie z 1148 roku, natomiast nie ma o nim informacji z lat 50. XII wieku. Być może był zamieszany w morderstwo Swerkera I Starszego. Chcąc zyskać koronę, poparł możnych domagających się zniesienia nakazu płacenia dziesięciny, co popierał król Eryk. Jak głosi legenda w 1160 roku król Eryk IX wychodził z mszy w Uppsali w Dzień Wniebowstąpienia, gdy zbrojna banda pod wodzą Magnusa napadła go. Został zrzucony z konia, następnie go torturowano i obcięto głowę. Nowy król nie cieszył się władzą długo, gdyż rok później został zamordowany lub wypędzony z kraju na rozkaz swego następcy, Karola VII Sverkerssona.