Kto poślubił Fryderyk I legnicki'ego?

Fryderyk I (ur. 1446, zm. 9 maja 1488) – książę brzeski i legnicki z dynastii Piastów, starosta generalny Śląska w 1488.

Jedyny syn Jana I, księcia lubińsko-oławskiego, i Jadwigi legnickiej. Jako jedyny męski przedstawiciel linii brzesko-legnickiej Piastów, Fryderyk w trakcie swego panowania skupił się na konsolidacji ziem należnych do tej gałęzi dynastii. Po śmierci ojca w 1453 został władcą Chojnowa i Strzelina, choć ze względu na małoletniość rządy regencyjne do 1466 sprawowała matka. W 1454 po śmierci babki Małgorzaty opolskiej odziedziczył Oławę i Niemczę. Otrzymał również w tym czasie we władanie Legnicę. W 1481 wykupił od książąt opolskich Brzeg, a w 1488 Byczynę, Wołczyn i Kluczbork. Odzyskał również w 1482 Lubin.

Jego żoną była córka króla Czech Jerzego z Podiebradów – Ludmiła, którą poślubił 5 września 1474. Doczekał się z nią trzech synów:

• Jana II (1477–1495)
• Fryderyka II (1480–1547)
• Jerzego I (ur. pomiędzy 1481 a 1483, zm. 1521)

Ludmiła z Podiebradów (ur. 16 października 1456 r.; zm. 20 stycznia 1503 r. w Legnicy) – księżna legnicka.

Ludmiła była córką króla Jerzego z Podiebradów i Joanny z Rožmitalu. W 1460 r. ojciec zamierzał wydać ją za księcia bawarskiego Jerzego Bogatego. Małżeństwo miało zapewnić mu sojusznika w staraniach o tron niemiecki. Po zmianie planów politycznych Jerzy z Podiebradów w 1461 r. zaręczył córkę z magnatem węgierskim Wawrzyńcem Uljakim. Chciał w ten sposób pozyskać magnatów węgierskich dla swojego zięcia Macieja Korwina i równocześnie zyskać możliwość szachowania władcy Węgier. W 1464 r. po śmierci żony Macieja Korwina Katarzyny stosunki pomiędzy królem Węgier i Czech stały się nieprzyjazne. W tej sytuacji powrócono do pomysłu małżeństwa z Jerzym Bogatym. Układ został zerwany w 1468 r., gdy król Jerzy z Podiebradów znalazł się w politycznej izolacji. Następnie próbowano wydać Ludmiłę za Władysława Jagiellończyka, ale i ten plan nie został zrealizowany.

5 września 1474 r. Ludmiła poślubiła w Legnicy księcia Fryderyka I. W 1475 r. wraz z mężem udała się na pielgrzymkę do Rzymu z okazji roku jubileuszowego. Po śmierci męża (zm. 9 maja 1488 r.) przez 10 lat sprawowała regencję w imieniu małoletnich synów.