Kto poślubił Beatrice di Lascaris'ego?

Beatrice di Lascaris, albo Beatrice Balbo Lascaris-Tenda, zwana Beatrice di Tenda, (ur. w Tende w 1372, zm. w Binasco 13 września 1418) - szlachcianka włoska, żona kondotiera Facino Cane, a następnie księcia Mediolanu Filipa Marii Viscontiego.

Ojcem jej był hrabia Tende Pietro Balbi Lascaris, a matką Poligena. Spokrewniona była z cesarską rodziną z Bizancjum poprzez Eudoksję Lascaris, córkę Teodora II, cesarza Nicei a żonę Guglielmo Pietro, hrabiego Ventimiglia. Poślubiła kondotiera Facino Cane, który ją porwał z ojcowskiego zamku i zabrał ze sobą. Dzieliła z nim trudy wojenne i stała się uczestniczką jego wypraw. Była też zrównoważoną doradczynią w czasie walki, jaką Cane toczył o objęcie władzy w księstwie Mediolanu. Po śmierci Facino Cane wyszła powtórnie za mąż za księcia Filipa Marię Viscontiego (1412), wnosząc duży posag w postaci 4000 dukatów w złocie i niektórych posiadłości w Piemoncie. Dzięki temu Filip Maria mógł spłacić długi zaciągnięte przez jego brata i poprzednika Giovanniego Marię oraz uporządkować państwo i umocnić swoją władzę.

W 1418, prawdopodobnie w celu zagarnięcia jej dóbr, mąż oskarżył ją o cudzołóstwo. Po przyznaniu się do tego na torturach, Beatrice została skazana na śmierć i ścięta 13 września w zamku Binasco razem ze swoim rzekomym kochankiem. Plan pozbycia się Beatrice być może został przygotowany przy współpracy Agnese del Maino, damy dworu Beatrice i zarazem kochanki jej męża.

Jest tytułową bohaterką opery Beatrycze z Tendy Vincenza Belliniego z librettem Felice Romaniego. 13 czerwca 1869 władze Mediolanu umieściły w Castello Sforzesco tablicę poświęconą pamięci Beatrice di Tenda.

Filip Maria Visconti (ur. 23 września 1392, zm. 13 sierpnia 1447) – syn księcia Mediolanu Gian Galeazzo Viscontiego i Katarzyny Visconti, ostatni książę Mediolanu z rodu Viscontich.

Bonifacio Cane, zwany Facino Cane (ur. w 1360 w Pawii, zm. w 1412) – kondotier włoski.

Pochodził ze szlacheckiej rodziny z Casale Monferrato. Sztuki żołnierskiej nauczył się, walcząc w Neapolu po stronie Ottona z Brunszwiku przeciw Karolowi z Durazzo w 1382. W wieku 26 lat był kondotierem rodziny Scaligeri, a później Carraresi. W 1387 był kondotierem na służbie markiza Monferrato, gdzie podlegało mu 400 konnych. Służba ta nie trwała długo, bo powrócił do Carraresich, a następnie, w 1401 stał się kondotierem Viscontich. Najciekawsze są lata 1391–1394 i 1396–1397, kiedy to walczył przeciwko rodowi Savoia i Acaia po stronie Teodora II z Monferrato.

Motyw, który skłaniał go do walki, był bardzo prozaiczny. Była to chęć wzbogacenia się. Dlatego też często zachowanie jego i żołnierzy bywało wyjątkowo okrutne. Z tego powodu Teodor z Monferrato nie chciał brać odpowiedzialności za czyny Facino. Od 1400, będąc już znanym dowódcą wojskowym, zaczął odnosić sukcesy polityczne. Został seniorem Borgo San Martino, a w 1402, po śmierci Gian Galeazzo Viscontiego właściwie kontrolował księstwo Mediolanu. Do jego osobistych posiadłości w 1404 należały Alessandria, Novara i Tortona.

Zmarł w Pawii. Wdowa po nim, Beatrice di Lascaris, poślubiła Filipa Marię Viscontiego, który w ten sposób przejął miasta, skarb i żołnierzy Facino.