Kto poślubił Herneit'ego?

Herneit – królowa starożytnego Egiptu, żona Dżera z I dynastii, matka Dżeta) – czwartego władcy Egiptu.

Według Manethona została pochowana w Sakkarze. Odkryty w roku 1965 w nekropoli w Sakkarze grobowiec oznaczony numerem 3507 zawierał najprawdopodobniej jej szczątki.

Anedżib (lub Adżib, także znany jako Hor-Anedżib, Hor-Adżib i Enezib) – władca starożytnego Egiptu z I dynastii. Według historyka Manetona, jego panowanie trwało 26 lat; według Papirusu Turyńskiego - 74 lat. Współcześnie egiptolodzy i historycy uważają, że rzeczywiście panował on ok. 8-10 lat.

Dżer – drugi lub trzeci władca (król) starożytnego Egiptu zaliczany do panujących I dynastii.

Chronologia rozbieżnie określa lata jego panowania:

• 3100–3055 p.n.e. (N. Grimal)
• 2999–2952 p.n.e. (B. Kwiatkowski)
• 2980–2960 p.n.e. (Th. Schneider)

Był synem króla Aha i jednej z pomniejszych żon (lub konkubiny) – Chenedhapi.

Przeprowadzał dalsze organizowanie państwa w zakresie gospodarczym i religijnym, wzniósł też pałac w Memfis. Istotne były zwłaszcza dokonania w sferze kultu religijnego: zachowane zapiski informują o budowie świątyń, wykonaniu posągów Mina i Chenti-Imentiu czy ustanowieniu święta Horusa. Jego grobowiec w Abydos uznawano za tradycyjne miejsce pochówku państwowej relikwii – głowy rozczłonkowanego przez Seta Sędziego Zmarłych – Ozyrysa, ściśle związane z mitem ozyriańskim.

Rządy Dżera były okresem znacznego rozwoju sztuk, nauk, rzemiosła i medycyny. On sam miał opinię wielkiego medyka, będąc autorem pism o leczeniu dolegliwości, z których wiadomości korzystano przez 3 tysiące lat po jego śmierci.

Panowanie tego władcy w istotnym stopniu wpłynęło na ożywienie zagranicznej polityki państwa, czego wyrazem były m. in. ekspedycje kierowane do Nubii (sięgające aż po współczesne Wadi Halfa), prawdopodobnie też do Libii i na Synaj. W połowie swego panowania Dżer miał podbić kraj Sedżet (położony przypuszczalnie na Synaju lub w Palestynie).

Liczne wzmianki o nim odnoszą się do zapisów na tabliczkach z drewna i kości słoniowej. Jedna z nich ukazuje łodzie płynące w kierunku miast delty Nilu – Sais i Buto (wczesnej stolicy Dolnego Egiptu), inna zaś opisuje składanie ofiar z ludzi.

Według różnych źródeł i ocen rządy jego trwały od 20 do 57 lat. W grobowcu faraona w Umm al-Kaab w starożytnym Abydos odnaleziono szczątki aż 388 poddanych, których miano rytualnie zgładzić, aby służyli mu w życiu przyszłym (tradycję tę wkrótce zarzucono, gdy ofiary ludzkie zastąpiono figurkami uszebti). Świadectwem wysokiego poziomu rzemiosła artystycznego owych czasów jest dokonane w pochówku tego faraona przez Flindersa Petrie znalezisko ręki z bransoletami wykonanymi ze złota i kamieni półszlachetnych (przypisywanej jego małżonce).

Od czasów Średniego Państwa wierzono, że w jego grobowcu spoczywa ciało Ozyrysa, a król Chendżer z XIII dynastii nakazał wystawić tam posąg i miejsce to stało się centrum powszechnych pielgrzymek.

Jego małżonka Herneit została pochowana w Sakkarze.

Córką była królowa Meritneit (Merneith), również pochowana w Abydos, najpewniej żona jego następcy i z pewnością matka faraona Den.