Kto poślubił Joan, Countess of Flanders'ego?

Joan, often called Joan of Constantinople (c. 1199 – 5 December 1244), ruled as Countess of Flanders and Hainaut from 1205 (at the age of six) until her death. She was the elder daughter of Baldwin IX, Count of Flanders and Hainaut, and Marie of Champagne.

Orphaned during the Fourth Crusade, Joan was raised in Paris under the tutelage of King Philip II of France. He arranged her marriage to Infante Ferdinand of Portugal in 1212. Ferdinand quickly turned against Philip, starting a war that ended with the defeat of Bouvines and his imprisonment. Joan then ruled her counties alone from the age of 14. She faced the rivalry of her younger sister, Margaret, as well as the revolt of her domains – guided by a man who claimed to be her father. After the end of the war, Ferdinand was released but died soon after. Joan then married Thomas of Savoy. She died in 1244 at the Abbey of Marquette near Lille, having survived her only child, a daughter by Ferdinand.

Joan's policies favored economic development in her counties; in fact, she granted several charters to the Flemish cities. She played an important role in the development of the Mendicant orders, the Beguines, the Victorines and hospital communities in her domains (without neglecting the traditional religious orders). Under her reign, women's foundations increased, transforming the place of women in both society and the church.

The Manessier's Continuation (also called the Third Continuation), one of the novels of the Story of the Grail was written for Joan, as well as the Life of St. Martha of Wauchier de Denain. The first novel in Dutch, Van den vos Reynaerde, was written by a cleric of her court.

There are several painted or sculpted representations of the Countess in France and Belgium, as well as two Géants du Nord.

Tomasz II z Piemontu (ur. 1199 w Montmélian, zm. 7 lutego 1259) – hrabia Piemontu w latach 1233–1259 oraz po ślubie z Joanną Flandryjską hrabia Flandrii w latach 1237–1244.

Ferdynand Portugalski (port. Fernando; starofrancuski Ferrand) (ur. 24 marca 1188, zm. 27 lipca 1233 w Noyon) – infant portugalski, szóste dziecko króla Sancha I i Dulce Berenguer. Był hrabią Flandrii dzięki małżeństwu z Joanną Flandryjską (spowinowaconą z ciotką Ferdynanda, Teresą), starszą córką cesarza łacińskiego Baldwina.

Ferdynand poślubił Joannę w styczniu 1212 roku w Paryżu. W tym czasie młoda hrabina wraz z siostrą przebywała w niewoli u króla Francji, Filipa II, co miało być sposobem na podporządkowanie sobie Flandrii, po śmierci ojca Joanny, Baldwina. Filip zezwolił na to małżeństwo, licząc na to, że zdobędzie uległego wasala. Po złożeniu przysięgi wierności, Ferdynand i Joanna, wyruszyli do Flandrii. Po przybyciu na miejsce mieszczaństwo, które było zagorzałym przeciwnikiem władzy Filipa II, namówiło Ferdynanda do związania się z wrogami króla Francji: królem Anglii Janem bez Ziemi i cesarzem Otto IV.

Zapoczątkowało to wojnę między Francją a sprzymierzeńcami Ferdynanda. Hrabia, u boku cesarza, brał udział w przegranej bitwie pod Bouvines 27 lipca 1214 r., gdzie dostał się do niewoli, w której spędził dwanaście lat. W tym czasie Flandrią rządziła Joanna. Jej panowanie upłynęło pod znakiem konfliktu z młodszą siostrą Małgorzatą, wojny domowej i klęski głodu. Ferdynand powrócił z niewoli dopiero w 1226 r. po podpisaniu układu w Melun, w którym uznał zwierzchnictwo króla Francji.