Kto poślubił Louis Philippe II, Duke of Orléans'ego?

Louis Philippe II, Duke of Orléans (Louis Philippe Joseph; 13 April 1747 – 6 November 1793), was a French Prince of the Blood who supported the French Revolution.

Louis Philippe II was born at the Château de Saint-Cloud to Louis Philippe I, Duke of Chartres, and his wife, Louise Henriette de Bourbon-Conti. He was titled Duke of Montpensier at birth. When his grandfather Louis, Duke of Orléans, died in 1752, his father became the new Duke of Orléans and Louis Philippe II became Duke of Chartres. When his father died in 1785, he became Duke of Orléans and First Prince of the Blood. He was styled as Serene Highness (French: Son Altesse Sérénissime).

In 1792, during the Revolution, Louis Philippe changed his name to Philippe Égalité. He was a cousin of King Louis XVI and one of the wealthiest men in France. He actively supported the Revolution of 1789, and was a strong advocate for the elimination of the present absolute monarchy in favor of a constitutional monarchy. Égalité voted for the death of Louis XVI; however, he was himself guillotined in 1793 during the Reign of Terror. His son, also named Louis Philippe, became King of the French after the July Revolution of 1830. After Louis Philippe II, the term Orléanist came to be attached to the movement in France that favored a constitutional monarchy.

Ludwika Maria Adelajda de Bourbon (ur. 13 marca 1753, w Hôtel de Toulouse (Paryż) – zm. 23 czerwca 1821, w zamku w Ivry-sur-Seine) – córka i spadkobierczyni Ludwika, księcia Penthièvre, admirała Francji.

Urodziła się w Paryżu, w domu wybudowanym dla jej dziadka, Ludwika Aleksandra, hrabiego Tuluzy, nieślubnego syna króla Ludwika XIV. Wyrastała w różnych rezydencjach należących do jej ojca, najbogatszego człowieka we Francji. Przed ślubem z Ludwikiem Filipem Orleańskim nazywana była Mademoiselle d'Ivoy, później Mademoiselle de Penthièvre. W latach 1769–1785 była księżną Chartres, a od 1785 do śmierci - księżną Orleanu.

Swego czasu, po bezdzietnej śmierci jej brata Ludwika Aleksandra, była najbogatszą spadkobierczynią w całej Francji, ale jej małżeństwo nie było szczęśliwe. Od 25 lipca 1792 będąc w separacji z mężem, schroniła się razem ze swoim ojcem przed rewolucjonistami w Château de Bizy, w Normandii. Jej mąż znany jako Philippe Égalité albo "obywatel Égalité" został zgilotynowany 6 listopada 1793, a ją samą uwięziono. Podobny los spotkał jej córkę Adelajdę (potem uwolnioną, która udała do Szwajcarii a następnie do Niemiec) oraz jej synów Ludwika Filipa i Ludwika Karola. Uwolniono ją w 1794, zamieszkała w starej pensji i tam poznała miłość swojego życia - polityka Jacques-Marie Rouzeta, hrabiego Folmon. Obaj jej synowie zostali uwolnieni w 1796 i udali się na wygnanie do Stanów Zjednoczonych.

W 1816 kazała wybudować nową kaplicę w Dreux, na miejscu masowego grobu, do którego rewolucjoniści wrzucili ciała jej dziadków, rodziców i rodzeństwa. Zmarła w 1821, po długoletniej chorobie (miała raka piersi) i została pochowana w Dreux. Jej ukochany Rouzet zmarł rok wcześniej. Nie dożyła chwili, kiedy jej syn został królem Francuzów.