Kto poślubił Margaret Wake, 3rd Baroness Wake of Liddell'ego?

Margaret Wake, suo jure 3rd Baroness Wake of Liddell and Countess of Kent (c. 1297 – 19 September 1349), was the wife of Edmund of Woodstock, 1st Earl of Kent, the youngest surviving son of Edward I of England and Margaret of France.

John Comyn IV, Lord of Badenoch (c. 1294 – 24 June 1314) was the son of John III "The Red" Comyn, former leader of Scottish rebels against the English, who was killed by Robert the Bruce in the Greyfriars church in Dumfries on 10 February 1306. He was sent to England after his father's death by his mother Jeanne de Valence.

John married Margaret Wake, daughter of John Wake, 1st Baron Wake of Liddell and Joan de Fiennes, and had one child, Aymer Comyn, who died in infancy in 1316.

John Comyn died fighting on the English side during the Battle of Bannockburn on 24 June 1314. He was killed in a cavalry charge against Scottish spearmen on the second and main day of battle.

Presumably he inherited the title of Lord of Badenoch when his father was killed, but it was forfeited at some point, possibly at Bruce's first Parliament in St Andrews in 1309.

Edmund Woodstock (ur. 5 sierpnia 1301 w Woodstock w hrabstwie Oxfordshire, zm. 19 marca 1330 w Winchesterze) – książę angielski z dynastii Plantagenetów, młodszy syn króla Edwarda I i Małgorzaty, córki króla Francji Filipa III Śmiałego. Przyrodni brat króla Edwarda II.

5 sierpnia 1320 Edmund otrzymał tytuł barona Woodstock i zasiadł w Parlamencie. 28 lipca 1321 otrzymał tytuł hrabiego Kentu. W tym samym roku został również konstablem zamku Dover i lordem strażnikiem Pięciu Portów. Urząd ten sprawował do 1323. Rok później został królewskim namiestnikiem w Akwitanii, której musiał bronić przed francuską inwazją. Dowodził obroną La Reole, a po kapitulacji zamku pozostał we Francji w niewoli. Tam nawiązał kontakty ze zbuntowanym przeciwko królowi Rogerem Mortimerem, który był również kochankiem królowej Izabeli. W odpowiedzi Edward II skonfiskował posiadłości brata.

W 1326 Edmund towarzyszył Mortimerowi i Izabeli w ich inwazji na Anglię. W 1327 dostał po zarząd dobra ściętego hrabiego Arundel, aczkolwiek nie otrzymał formalnie tytułu hrabiowskiego. W późniejszych latach Edmund przeszedł do szeregów opozycji przeciwko Mortimerowi. W 1330 został oskarżony o zdradę i próbę osadzenia na tronie Edwarda II, o którym krążyły pogłoski, że nadal żyje. Specjalnie na tę okazję ustanowiony sąd skazał Edmunda na śmierć.

Mortimer nie przejął się tym i 19 marca 1330 miała się odbyć egzekucja. Pojawiły się jednak problemy, gdyż ani kat ani jego pomocnicy nie chcieli wykonać wyroku. W końcu egzekucji dokonał pospolity przestępca, który w zamian za to miał otrzymać ułaskawienie. Edmundowi odcięto głowę czterema ciosami topora. Pogrzeb księcia odbył się 31 marca w kościele dominikanów w Winchesterze.

Egzekucja Edmunda okazała się początkiem końca władcy Mortimera. W październiku 1330 król Edward III pojmał wszechwładnego lorda i doprowadził do jego egzekucji. Dzieci Edmunda pozostały członkami dworu królewskiego.

Między październikiem a grudniem 1325 Edmund poślubił Margaret Wake, 3. baronową Wake (ok. 1297 – 29 września 1349), córkę Johna Wake, 1. barona Wake, i Joan de Fenes, córki Williama de Fiennesa, barona Tingry. Edmund i Margaret mieli razem dwóch synów i dwie córki:

• Edmund (1326 – przed 5 października 1331), 2. hrabia Kentu
• Małgorzata (1327 – 1352), żona Arnolda-Amalryka VIII d’Albret, wicehrabiego de Tartas, nie miała dzieci
• Joanna z Kentu (29 września 1328 – 7 sierpnia 1385), 3. hrabina Kentu, żona Thomasa Hollanda, 1. hrabiego Kentu, i Edwarda Woodstocka, księcia Walii
• Jan (7 kwietnia 1330 – 26 grudnia 1352), 3. hrabia Kentu