Kto poślubił Władysław II Jagiellończyk'ego?

Władysław II Jagiellończyk cz. Vladislav II. Jagellonský, węg. II. Ulászló (ur. 1 marca 1456 w Krakowie, zm. 13 marca 1516 w Budzie) – królewicz polski, król czeski od 1471, węgierski i chorwacki od 1490, syn króla polskiego Kazimierza IV Jagiellończyka i Elżbiety Rakuszanki, córki króla Niemiec, Czech i Węgier Albrechta II Habsburga.

Barbara Hohenzollern (ur. 29 lub 30 maja 1464 w Ansbach, zm. 4 września 1515) – margrabianka brandenburska, księżna głogowska.

Beatrycze Aragońska (ur. 14 listopada 1457 w Castel Nuovo w Neapolu, zm. 23 września 1508 na wyspie Ischia) – królowa węgierska, córka króla neapolitańskiego Ferdynanda I i Izabelli Claromonte.

W 1476 została drugą lub trzecią żoną króla Węgier Macieja Korwina. Po jego śmierci w 1490 o tron węgierski zaczął ubiegać się król czeski Władysław Jagiellończyk. Beatrycze wyraziła zgodę na wybór Jagiellona, jednak pod warunkiem, że ten ją poślubi. 15 lipca 1490 doszło do elekcji Władysława, jednak król nie chciał dotrzymać obietnicy zawarcia małżeństwa z nią. W końcu 4 października 1490 na zamku w Budzie Władysław potajemnie poślubił Beatrycze.

Po ślubie Beatrycze przeniosła się do Ostrzyhomia, gdzie wkrótce na jej zaproszenie przybył Władysław. Po wyjeździe Władysława w liście do ojca napisała, że małżeństwo zostało dokonane. W 1492 zwróciła się do papieża Innocentego VIII z prośbą o wzięcie jej pod opiekę, ponieważ król nie uznawał małżeństwa z nią. Przyczynami niechęci Władysława do żony były jej bezpłodność oraz pozostawanie w związku z Barbarą brandenburską, którą poślubił per procura w 1476.

7 kwietnia 1500 na mocy brewe Derivata in nos następca Innocentego, papież Aleksander VI unieważnił obydwa związki Władysława, z Barbarą i Beatrycze. Beatrycze musiała zapłacić 25 000 dukatów na poczet kosztów procesu unieważniającego małżeństwo. Po wyjeździe królowej do Włoch papież Juliusz II pisał do króla Władysława z prośbą o zwrócenie jej sum posagowych i rzeczy wyprawnych. Beatrycze zmarła bezpotomnie na wyspie Ischia, niedaleko Neapolu.

Anna de Foix (ur. około 1484, zm. 26 lipca 1506 w Budzie) – hrabianka de Candale, królowa Węgier, Czech i Chorwacji od 1502 r. jako trzecia żona Władysława II Jagiellończyka.

Była córką Gastona II de Foix, hrabiego de Candale i Katarzyny de Foix (córki Gastona IV de Foix). Była spokrewniona z panującą we Francji dynastią Walezjuszów (siostrzenica jej matki, Anna Bretońska była żoną Ludwika XII). Jej ślub z ponad dwadzieścia lat starszym królem czeskim i węgierskim miał przypieczętować sojusz polityczny Jagiellonów z francuskim królem Ludwikiem XII. Sojusz zawiązano przeciw Habsburgom, rozprzestrzeniającym się w środkowej Europie, i ekspansji tureckiej na zachód. Władysław nie szukał córki króla jakiegoś potężnego kraju - wystarczyła mu młoda księżniczka spokrewniona z jakąś wielką dynastią panującą, która byłaby zdolna urodzić potomka.